Από τη σύγχυση στην αδράνεια

Despair3001Παρακολουθώντας τις συνεχείς εξελίξεις στο χώρο της πολιτικής, αποφάσισα το τελευταίο διάστημα να απέχω από την αρθρογραφία. Ο λόγος; Ήξερα πολύ καλά ότι δεν θα μπορούσα να απέχω από τη θεματολογία των ημερών του δημοψηφίσματος και της κωλοτούμπας. Παρόλα αυτά, ένιωσα ότι δέχομαι έναν τέτοιο καταιγισμό ειδήσεων και πληροφοριών για το εν λόγω θέμα που δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να ασχοληθώ με αυτό. Θα ήθελα όμως να πω δυο πράγματα, τώρα που πέρασαν λίγες μέρες και βλέπω τα πράγματα πιο καθαρά.

Ζήσαμε ιστορικές στιγμές στο 8ο δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε την 5η Ιουλίου του τρέχοντος έτους. Ιστορικές στιγμές όμως ζούμε και καθημερινά, είναι μέρες που θα αποτυπωθούν στο κιτάπι της ιστορίας με ένα όχι και ένα ναι στο οποίο όλοι βάλαμε το χεράκι μας. Ιστορικές στιγμές για τα νέα μέτρα, για το τελεσίγραφο της μετέπειτα ζωής μας και μια καθημερινότητα που δεν θα καταγραφεί ποτέ στα βιβλία των ιστορικών, παρά μόνο σα μερικά νούμερα κάποιας στατιστικής αρχής. Δες το κι έτσι αν θες, δεν είμαστε τίποτα άλλο παρά τα στατιστικά αποτελέσματα των συμφωνιών που θα μείνουν στην ιστορία. Είμαι το ποσοστό των ανέργων, το ποσοστό εκείνων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, κοκ.

Είχε σημασία το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος; Φυσικά! Μπορεί να μην ίδρωσε κανένα αυτάκι, αλλά παρακαλώ μην αψηφάτε τη γνώμη του λαού! Το όχι μεταφράστηκε σα μια στείρα αντίδραση, όχι τόσο στο πακέτο μέτρων που ούτως ή άλλως είχε ήδη απορριφθεί, αλλά στην οικονομική πολιτική εν γένει που επιχειρούν οι δυνάστες των λαών εις βάρος μας. Είναι το πιο αθώο όχι στη νεότερη και σύγχρονη ιστορία μας και ας είναι εξίσου αφελές. Το μόνο κακό που προήλθε από το όχι, δεν είναι τα χειρότερα οικονομικά μέτρα που ήλθαν αργότερα, αλλά η απογοήτευση του ελληνικού λαού που είδε τη γνώμη του να μην παίζει κανένα ρόλο στις κυβερνητικές συνομιλίες με τους εταίρους. Βρισκόμαστε σε κατάσταση Σοκ και αδράνειας, παρακολουθώντας ουσιαστικά να σκάβουν το λάκκο μας. Παγώσαμε με την επιθετικότητα των οικονομικών αρπακτικών, τη σκληρότητα που επέδειξαν και την αδυναμία αντίστασης της κυβέρνησης που είχε σαν όπλο το όχι του λαού του.

Ποτέ δεν κατάλαβα πως εκείνο το όχι μεταφράστηκε σαν ναι στο ευρώ και όχι στη δραχμή. Πως διαπιστώθηκε εκείνο το 8 στους 10 έλληνες υπέρ του ευρώ. Τα ΜΜΕ συνεχίζουν το ίδιο βιολί ούτως ή άλλως. Περιμένετε λίγο να κατευνάσει η θύελλα των νέων μέτρων και θα ακολουθήσει ο επικοινωνιακός πόλεμος κατά της κυβέρνησης και του σύριζα. Έχουν γίνει πλέον τόσο προβλέψιμοι και γραφικοί που και πάλι κακώς αναλώνω χρόνο να ασχοληθώ με τέτοιου είδους υποκείμενα, οπότε σταματάω εδώ.

Ένα σπίτι με λάθος θεμέλια, όσες φορές και να το ανακαινίσεις, ασφαλές σπίτι δε θα χεις. Πρέπει να το γκρεμίσεις και να το χτίσεις από την αρχή. Αυτό πρέπει να γίνει και στην Ελλάδα. Η οικονομική πολιτική που ακολουθείται, δεν είναι σε καμία περίπτωση το «γκρέμισμα». Εξακολουθεί να είναι μια λάθος υποτιθέμενη ανακαίνιση. Αν θέλουμε ένα γερό σπίτι πρέπει να αλλάξουν τα θεμέλια. Ποιά είναι αυτά; Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Οι τράπεζες που μας κάνουν κουμάντο. Αυτές που όλοι λίγο πολύ τις έχουμε κατακρίνει, αλλά με ένα capital control χάσαμε τη μπάλα! Εναποθέσαμε εκεί όλους τους κόπους και τον ιδρώτα μας. Εμπιστευτήκαμε σε αυτές τον κάματο αλλά ξεχάσαμε ή θέλαμε να ξεχάσουμε ότι αυτές είναι ο δυνάστης. Οι τράπεζες είναι το όπλο μαζικής καταστροφής των κρατών. Είναι το μέσο που χρησιμοποιεί η σχολή του Σικάγου για να εξαθλιώνει τα κράτη, να συγκεντρώνει τον πλούτο και να απλώνει τα πλοκάμια της παγκόσμιας κυριαρχίας των ολίγων. Για τη σχολή του Σικάγου θα ήθελα να αφιερώσω ένα άρθρο ξεχωριστά και να μην επεκταθώ εδώ. Διότι εχθρός δεν είναι ο Σόιμπλε και το σινάφι του, αλλά οι διεθνείς οικονομικοί δικτάτορες που κινούν αυτές τις μαριονέτες και ξέρουν να κρύβονται καλά. Ας το αφήσουμε για τώρα.

Άκουσα ένα Ρώσο να λέει πως ό,τι συνέβη στη Σοβιετική Ένωση θα συμβεί και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αιτιολόγηση βέβαια δεν άκουσα αφού τα ελληνικά του δεν ήταν επαρκή για μια τέτοια συνομιλία. Ήταν όμως αρκετό να με κάνει να στραφώ και πάλι στην ιστορία που διδάσκει πως όλες οι αυτοκρατορίες έχουν αρχή, ακμή και παρακμή. Κάποια στιγμή όλες οι αυτοκρατορίες καταρρέουν. Μέχρι τότε οι δυνάστες θα τρίβουν τα βρωμόχερά τους με το παραδάκι από το ελληνικό μεδούλι και εμείς θα τρίβουμε τα χέρια μας από την παγωμάρα.

Τώρα τι κάνουμε; Τώρα που χάσαμε την ευκαιρία να ξεκινήσουμε μια αλυσιδωτή αντίδραση, θα αναμείνουμε στο ακουστικό μας. Θα παρακολουθήσουμε τις διεθνείς εξελίξεις οι οποίες θα είναι τουλάχιστον καταιγιστικές. Πρέπει να βγούμε άμεσα από την αδράνεια στην οποία δικαιολογημένα βρισκόμαστε. Ας κάτσουμε να αναλογιστούμε προς το παρόν τι σημαίνει να «μένουμε Ευρώπη» και ποιά είναι η Ευρώπη που θέλουμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: